KAUWGUM

 

Ik hou mijn  spreekbeurt over kauwgum. Ik heb voor dit onderwerp gekozen omdat ik een keer naar het klokhuis aan het kijken was en het ging over kauwgum. Ik ga het hebben over: de geschiedenis van kauwgum, Hoe het gemaakt wordt en over nadelen en voordelen van kauwgum.

 

De geschiedenis van kauwgum

 

Al eeuwen kauwen mensen op van alles en nog wat. Eskimo’s kauwde op walvishuid, Indianen op cocabladeren en Chinezen op ginsengwortel en kuikenpootjes.

Ook op gom wordt al lang gekauwd. Zweedse archeologen vonden onlangs uitgespuugde hars-kauwgum uit het stenen tijdperk. Scandinaviers kauwde dus zo’n negenduizend jaar geleden al op kauwgom. Kauwgom is dus beslist niet van deze tijd.

 

Maya’s

Zo’n vierduizend jaar geleden kerfden de Maya Indianen in de bast van de sapodillabomen. Van het rubberachtige melksap dat er uit vloeide maakte ze een soort kauwgom. Die kauwgom had geen smaak. Toch vonden de Maya’s het een lekkere bezigheid om op dat spul te kauwen. Ze konden niet vermoeden dat sapodillasap in de twee en twintigste  eeuw nog steeds zou worden gebruikt als basis van kauwgom.

 

Rond 1870 werd voor het eerst een smaakje toegevoegd aan de kauwgom. Dat gebeurde natuurlijk in Amerika. De eerste Amerikaanse kauwgom fabriek is gemaakt in 1871. Vanaf het eind van de vorige eeuw werd kauwgom bij de Amerikanen steeds populairder.

 

In Nederland brak het gekauw op kauwgom pas echt door aan het eind van de Tweede Wereld oorlog. Amerikaanse soldaten brachten het mee en gaven het aan Nederlandse meisjes die ze wilden versieren. In de ogen van Nederlanders kreeg kauwgom kauwen iets stoers.

Sinds 1948 maakt Nederland zelf kauwgom. Het gebeurt in de eerste enige Nederlandse kauwgom fabriek: Maple Leaf.

 

Hoe kauwgom gemaakt wordt

 

Voordat je kunt beginnen met kauwen moet de kauwgom natuurlijk eerst gemaakt woorden. Net als in de keuken worden er allemaal ingredienten bij elkaar gedaan waaruit  kauwgom  voorkomt. De weg die een kauwgompje aflegt voor het in de winkel ligt is als volgt:

 

De smeltafdeling

De smeltafdeling weegt de juiste hoeveelheden af van de hoofdingredienten die samen de gombasis vormen. Hierbij wordt onder anderen gebruik gemaakt van: rubber, hars, bijenwas en weekmakers.

De rubber is een sap welke uit de sapodillaboom wordt gewonnen. Deze sapodillabomen moeten minsten twintig jaar oud zijn en worden dan een keer in de vier jaar afgetapt. De sappodillaboom groeit in centraal Amerika in het tropisch regenwoud.

De gombasis die hiervan gemaakt wordt is voor iedere smaak kauwgom hetzelfde. De verschillende ingredienten komen in grote smeltmachines. De massa wordt verhit tot een temperatuur tussen de 80 en 130 graden celcius.

De hete gesmolten kauwgom basis heeft het uiterlijk van een dikke siroop. Na afkoeling word het hard. Elke dag gaat zo’n 9.000 kilo kilo kauwgom basis  van deze smeltmachine naar de volgende afdeling.

 

De kneed afdeling

De kneed afdeling kneed de hard geworden massa samen met de ingredienten die er echte kauwgom van maken. Voor de suiker houdende kauwgom gaan er kilo’s suiker en vele liters stroop in het deeg. Maar voor suikervrije kauwgom (bijvoorbeeld Sportlife en Xilyfrech) wordt in plaats van suiker Sorbitol of Xylitol gebruikt. Sorbitol en Xylitol zijn allebei zoetstoffen. Alleen als je op Sorbitol kauwt dan wordt het omgezet in zuur en dat is ook slecht voor je tanden in tegenstelling tot Xylitol.

 

Het smaaklaboratorium

De smaakmakers komen van het smaaklaboratorium. Hier worden de smaakolien voor kauwgom gemaakt, die elke kauwgom zijn eigen smaak geven. Zo wordt voor mintsmaken bijvoorbeeld gebruik gemaakt van pepermuntolie

Bijna in elk land houden mensen weer van andere smaken bijvoorbeeld zijn Scandinaviers dol op kauwgom met een zoute salmiaksmaak. Daarin tegen houden Europeanen van zoete fruitachtige smaken. In Japan is het al helemaal gek ze maken er bloemen kauwgom en zelfs augurken kauwgom.

 

De snijafdeling

De kauwgom wordt nu eerst tot broodjes gevormd die nog moeten afkoelen. Eenmaal afgekoeld worden de broodjes onder een soort strijkijzer gelegd die er dan kleine kauwgompjes vormt. Ze zitten dan nog wel aan elkaar vast.

 

De drageerafdeling

De kauwgom wordt in kleine stukjes gebroken en voorzien van een knapperig laagje. Dit gebeurt in grote draaiende pannen waar suikerstroop op het  kauwgompje wordt gespoten. Hierna wordt met warme droge lucht dit laagje gedroogd. Dit proces wordt wel zo’n 30 keer herhaald. De kauwgompjes glanzen dan nog niet. Daar zijn speciale glanspannen voor. In deze panen wordt het bovenste laagje glimmend gemaakt, zodat de kauwgom er mooi uitziet.

 

De inpakafdeling

De kauwgom is nu klaar om ingepakt te worden. Dit gebeurt op de inpakafdeling. De kauwgompjes komen allereerst in de sorteermachines terecht. Die verpakken de kauwgompjes in de doordrukstrip. Daarna kunnen de pakjes in dozen worden ingepakt. 

 

Nadelen en voordelen van kauwgom

 

Het kauwen van kauwgom is een goed middel om leerlingen beter te laten presteren. Volgens een Duitse geleerde neemt door het kauwen van kauwgom het denkvermogen met twintig procent toe. Een ander voordeel van kauwen op kauwgom is dat je ontspant. En als je suikervrije kauwgom gebruikt dan helpt dat zelfs tegen gaatjes.

 Nadelen van kauwgom zijn dat het overal blijft plakken bijvoorbeeld aan je kleren, op de stoep, onder stoelen en tafels en nog veel meer. En als je te lang op kauwgom kauwt dan kan je last van je kaken krijgen.